Κυριακή, 3 Ιανουαρίου 2010

Να χάνεσαι σε ένα ψέμα...που ήλπιζες να εξελιχθεί σε αλήθεια.



‘’Μία φορά την εβδομάδα, όπου το ‘’ένα’’,
τέλος έγινε ‘’τρία’’ ή δύο’’.
Σακατεμένη ψυχή ανάμεσα σε μεθυσμένα χαμόγελα,
ψάχνει να βρει αυτό το κάτι, που θα επουλώσει
έστω για λίγο τον πόνο.
Όλα ανούσια, αλλά τόσο ουσιώδες,
γεμάτα χαμόγελα και χαρά ,
όλα ψεύτικα.
Βουλιάζει η ψυχή, αλλά δεν βυθίζεται,
γιατί έχει μάθει να κερδίζει τις μάχες,
όχι τον πόλεμο τις μάχες,
με τις άλλες σακατεμένες ψυχές.
Όπλο της ο χρόνος,
και αντίπαλος οι δρόμοι των ονείρων.
Γι’ αυτή τη ψυχή η μνήμη λειτουργεί σαν πηγή πόνου
, ψυχικού , άλλοτε και σωματικού ,
όταν πολύωρα ποτάμια δημιουργούν καυτές στάχτες γύρω από τη γη,
μετά την είσοδό του στη δεύτερη στροφή του ονείρου.

την γλυκιά σου απουσία έχω ανάγκη ν’ αγαπάω…’’

Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2009

Η κολλητή...

Φίλες υπάρχουν πολλές....Έχω πολλές.
Τι είναι όμως αυτό που ξεχωρίζει την ''φίλη'' από την ''καλύτερη φίλη''?
Για να δώσεις αυτό το τίτλο σε κάποιον, είναι αναγκαίο νομίζω να έχει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που θα σε κάνουν να καταλάβεις ποια τηρεί τις προυποθέσεις για να της δώσεις τον τίτλο της καλύτερης φίλης.
Εγώ για να δώσω αυτόν τον τίτλο κάπου,έπρεπε να περάσουν 11 ολόκληρα χρόνια σχεδόν.. Όπως προείπα, φίλες είχα και έχω πολλές. Πολλές από αυτές μάλιστα, τις τοποθετούσα στη λίστα ''Καλύτερη φίλη'', αλλά ευτηχώς, δόξα το Θεό, κατάλαβα ότι δεν ανήκουν εκεί με κανένα Χριστό. Απλά...
Όπως λέει και το τραγούδι ''.. Αγάπη τι δύσκολο πράμα'', έτσι και η φιλία.
11 χρόνια... Ίσως έπρεπε να καταλάβω και πιο νωρίς πόσο πολύ άξιζαν αυτά τα δύο άτομα... Απλά, ήμουν λάθος, έδινα αξία σε άτομα που δεν θα έπρεπε... και δεν έδινα όσο έπρεπε σε αυτούς που το άξιζαν.
Όλα όμως γίνονται για κάποιον λόγο.. (όπως λέει και το αδερφάκι μου )
Το αδερφάκι μου :D... Η καλύτερή μου φίλη, μαζί με την δίδυμη αδερφή ψυχή της :)
Το πιο γερό στήριγμα, αυτές που με ανεβάζουν στη στιγμή, με τις ανεπανάληπτες εμπειρίες που έχουμε ζήσει... Αυτές που κρατούν το στόμα τους κλειστό, που ξέρουν και τα πιο βαθιά μου μυστικά, αλλά δεν έχω το παραμικρό άγχος και αμφιβολία πως θα με προδώσουν ποτέ.
Αυτές που δεν μου χαλάνε χατίρι, και είναι ειλικρινείς μαζί μου, όσο κι αν πονάει μερικές φορές. Που ποτέ δεν προσπαθούν να κερδίσουν τίποτα παραπάνω από τη φιλία μας. Είναι εδώ, και στα καλά και στα κακά...
Το μόνο που μπορώ να κάνω εγώ, είναι να τις δείχνω την αγάπη μου και να τις κρατάω στη ζωή μου... Δεν έχει για εμένα καμία σημασία αν έχουμε τελειώσει πλέον, εδώ και κάτι μήνες, το σχολείο, και χωριστήκαμε, για λίγες ώρες μόνο. Θεσσαλονίκη εσείς, Αριδαία εγώ ακόμη. Είμαι δεύτερο εξάμηνο,τι να κάνουμε...
Πάλι μου έρχεται στο μυαλό η φράση '' Όλα γίνονται για κάποιο λόγο'' της αδερφούλας μου.. Η απόσταση που δημιουργήθηκε, Θεσσαλονίκη-Αριδαία, με έκανε να καταλάβω όλα τα παραπάνω..
Σας λατρεύω απεριόριστα καρδούλες μου... <3>